logo

blog

De lach!

09/12/2017

Enige tijd geleden heb ik gelachen op een ouderwetse manier. Echt lachen, dus met pijn in je buikspieren en tranen van plezier! Nu, een poosje later kan ik nog steeds een grijns op mijn gezicht krijgen als ik terugdenk aan dat moment. Wat is er dan gebeurd? Ben ik op lachtherapie geweest en wat is er nu zo bijzonder aan lachen en moet dat in een blog beschreven worden? Het eerste nee en het tweede JA! Na vorige week ben ik er namelijk nog meer van overtuigd dat er überhaupt te weinig wordt gelachen, met name op de werkvloer! Ik heb ‘hernieuwd’ inzicht verkregen door… door met mijn studiegenoot en kleinkunst vriend Kees (deze naam is in het kader van privacy fictief) een weekend op pad te gaan voor het schrijven van ons nieuwe ‘cabaret’ programma ‘Dikke retro’. Hoe dat programma wordt, daarover ga ik nu niet verder uitweiden, kom vooral kijken. Waarom ik wel iets wil schrijven over plezier, humor of noem het lol, dat gaat hieronder verder.

Ready?
Voordat ons ‘creatieve’ proces van start kan gaan, moet er eerst een rit gemaakt worden naar de hut der hutten in het zuiden des lands. Deze hut is weer van een andere ‘goede’ vriend/kennis van mij en is van alle zaken die een creatief proces stimuleren, voorzien; eenzaamheid, stilte, een houtkachel en enkele geneugten (de invulling daarvan laat ik graag aan uw eigen fantasie over maar bij ons was het drop, koek, een ongeopende fles wijn, gevuld speculaas en kleine blikjes cola…) van het leven. Settelen dus maar en laat het proces beginnen! Ware het niet dat de eerste 2 uur van dit ‘intensieve’ proces gevuld is met: Hoe is het? Hoe ga je? Thuis? Kids? Werk? Kees en ik zijn tijdens deze 2 uur prima in staat om onze huis, tuin en keuken problemen te nuanceren en in (voor ons) humor om te zetten. Na 2 uur hebben we dan ook voldoende input/zelfspot voor het schrijven van een nieuw programma en gaan we aan de slag…

Set…
De creatieve spanning zakt deze dagen toch meerdere malen naar een diepteniveau. Er komt niks, er gebeurt niks en dat maakt dat we toch nog even afdwalen naar het werk. Probleempje hier, probleempje daar, irritaties tussen mensen, stress, deadlines en zaken vaak groter maken dan ze in werkelijkheid zijn. Hoe hier luchtigheid in aan te brengen zonder over gevoelens van mensen heen te walsen?

Go!
De kunst van humor is het juiste moment kiezen om nuancering aan te brengen in situaties die lastig zijn of als lastig worden ervaren. Timing heet dat! In ieder team is het nodig dat er regelmatig gelachen wordt, in welke situatie je je ook met elkaar bevindt. Het geeft een andere kijk op de situatie waarin je je bevindt. Humor/lachen maakt endorfine vrij in de hersenen. Hierdoor nemen stress en eventuele pijntjes af. Dit geeft weer ruimte om vanuit een ander perspectief naar een mogelijk probleem te kijken. Hoe vaak staren we niet (te) serieus naar een probleem/conflict terwijl de vraag; wat is er nu eigenlijk echt aan de hand of wat is het ergste dat er kan gebeuren als…, al ruimte biedt? Te vaak zijn we ‘te’ serieus en staren we ons blind op boosheid, onmogelijkheden en onzekerheden. Te weinig kiezen we voor nuance, luchtigheid en een (glim) lach met/naar elkaar. Ik kies weer ‘bewuster’ voor de lach, doet u mee?


Stan Put

leiderschap met lef!