logo

blog

Veerkracht

31/07/2020 Stan Put

Veerkracht

Deze zomervakantie had ik het genoegen om voor het eerst in mijn leven een weekje te fietsen in de Franse Alpen. Samen met 1 van mijn zoons en een vriend ben ik afgereisd naar het plaatsje Allemond. Dit is een klein dorpje dat onze uitvalsbasis zou worden voor de tochten die wij gingen maken in deze week. Een mooi, select gezelschap, zeg maar, dat deze uitdaging met beide handen aangreep.

Ik heb nog geen meter gefietst of ik sta al in een stand die mij rust en energie oplevert. Het alpenlandschap alleen al is om stil van te worden. De groene weiden, de riviertjes, de bossen, de vergezichten en de imposante toppen van bergen die je laten zien hoe nietig wij als mensen toch maar zijn. Moeder natuur heeft dit allemaal geschapen en wij hebben dit in bruikleen. Wow!

De afgelopen maanden zijn een rollercoaster geweest. Voor heel Nederland en eigenlijk voor heel de wereld. Een coronarollercoaster. De storm leek even te gaan liggen met het dalende aantal aantal besmettingen om ons heen. Toch is deze onzichtbare ‘vijand’ zeker nog niet verslagen. Het virus duikt alweer op in verschillende plaatsen en maatregelen worden genomen. Het is een energievreter. Dan is rust en letterlijk afstand nemen belangrijk. Door rust te nemen ga je de dingen weer scherper zien. Wat is er nu echt belangrijk? Waar wil ik mij op focussen en hoe zorg ik ervoor dat ik in deze vreemde tijden gezond ben en blijf?

Ik ben van mening dat je rust creëert door inspanning. De inspanning die ik moest leveren om een berg te beklimmen zorgde ervoor dat mijn hoofd helemaal leeg was. Ik had nergens anders tijd voor. Ik moest namelijk een berg beklimmen. Dat dit inspanning kost, dat weet ik nu. Wat een enorme krachtsinspanning vraagt het om tegen een berg op te fietsen. Je benen verzuren, de lucht in je longen wordt weggezogen, je rug breekt af en je wilt maar 1 ding: stoppen! Respect voor het wielerpeloton dat zich tijdens de tour de France of andere wielerwedstrijden, op hoge snelheid, een weg naar boven opbokst. Toch fiets ik door. Mede door aanmoediging en samenwerking. Wat is het dan leuk om gaandeweg de week te merken dat je er beter in wordt. Dat het lijf zich aanpast aan de hoogte en aan de krachtsinspanning die gevraagd wordt. Het toont veerkracht. Veerkracht om zich aan te passen aan andere omstandigheden (geen vlakke Nederlandse wegen met wind tegen, maar een berg die jou een stijgingspercentage aanbiedt tussen de 7 en 11 %) waardoor het ‘makkelijker’ wordt.

Wanneer je veerkrachtig bent, ben je in staat om tot andere oplossingen te komen en samen te werken. Je bent hierdoor meer in staat om je aan te passen aan veranderende omstandigheden. Dat dit nodig is in deze tijd, dat blijkt. Wat vandaag ‘normaal’ is, kan morgen weer anders zijn. Wat ik geleerd heb tijdens het beklimmen van deze helse bergen: Geen berg is te hoog, ik kom altijd boven. Dat weet ik omdat ik mijn hoofd en lijf ruimte geef om zich aan te passen. Hierin zoek ik naar de juiste balans waardoor ik optimaal gebruik maak van veerkracht.