logo

blog

Hoe lang nog?

04/12/2019

De zoveelste poging om een CAO-akkoord te bereiken in het onderwijs is mislukt. De groep van wijze mensen die de belangen behartigen van de beroepsgroep is er (weer) niet in geslaagd om tot een akkoord te komen. Ik vraag mij af hoe lang het nog zal duren. Er is inmiddels een mediator bij gehaald om de partijen terug aan de tafel te krijgen. Fijn dat alles uit de kast wordt gehaald om weer in gesprek te komen.

Leerling de dupe
Mijn zorg zit vooral bij de (belangrijkste) partij die niet aan tafel zit. Die niet om een mening gevraagd wordt en die in de dagelijkse praktijk het meeste last heeft van het gepraat. Het spreekwoord ‘praatjes vullen geen gaatjes’ gaat voor hen letterlijk op. Deze groep is de leerling. Die heeft geen boodschap aan weer een staking. Of aan scholen die gedwongen dicht moeten vanwege het lerarentekort en aan een vader of moeder voor de klas. Die wil gewoon een echte meester of een juf voor de klas hebben. Het liefst eentje met de kwaliteiten in huis om ze van A naar B te brengen. Het liefst een meester of een juf die tijd heeft om naar ze te luisteren, om ze te prikkelen, ze te laten leren, om mee te lachen en om ze te helpen wanneer het soms lastig is.

Vergroting kansen(on)gelijkheid
Met name de leerling die het ‘thuis’ niet al te best heeft is de dupe. Laten we zeggen, waar het randvoorwaardelijk niet helemaal klopt. ’s Morgens vroeg wordt deze leerling zonder fatsoenlijk ontbijt op straat gezet. De school is eigenlijk de plek van rust, reinheid en regelmaat voor hem. Maar de school is dicht, de juf of meester is er niet. Er is al een tijdje geen vaste leerkracht meer voor de groep van deze leerling. En dat terwijl de meester of juf van deze leerling ontzettend belangrijk is voor het welzijn van dit kind.

Natuurlijk is een leerkracht voor iedere leerling die onderwijs volgt van grote waarde, daarover geen misvatting. Voor de groep leerlingen waar ik het nu over heb is de leerkracht van levensbelang! Om de ‘valse’ start die hij of zij thuis heeft gemaakt, in te halen of enigszins te compenseren. Dit is de leerkracht die deze leerling zijn of haar deel van de lunch toeschuift omdat er geen ontbijt in zit. Dit is de leerkracht die deze leerling even eerder binnen laat omdat het buiten regent. Dit is de leerkracht die deze leerling het eerste halfuur even niets vraagt omdat hij of zij ziet dat het ‘thuis’ weer is mis gegaan. Dit is de leerkracht die deze leerling aan het eind van de dag nog even iets positiefs toefluistert wanneer hij of zij naar huis (lees: voorlopig nog op straat is) mag. Dit is de leerkracht die keihard knokt bij andere jeugdhulpverleningsinstanties om ook voor deze leerling een mooi toekomstperspectief te creëren. Maar die leerkracht is er niet of te weinig. Hierdoor is de kans groot dat de leerling verliest.

Van hoofd naar hart
Hoe moeilijk kan het zijn om in te zien dat de tijd van praten voorbij is. Dat het onverkoopbaar is om tegen leerlingen te zeggen dat we nog even moeten overleggen over de maatregelen tegen het lerarentekort. Dat we hierover een beetje ruzie hebben maar dat we echt ons best doen om goede meesters en juffen te vinden en dat we er alles aan doen? Hoe lang laten wij onze leerlingen nog wachten in de regen en ontnemen wij deze leerlingen hun toekomst? Hoe lang?

Stan Put
put2gether