logo

blog

Protestmars!

10/03/2019

Onlangs deed mijn zoon van 16 mee aan de klimaatmars in Den Haag. Trots was ik op hem! Hij en heel veel andere jongeren, stonden naar mijn mening echt ergens voor! Er werd verantwoordelijkheid genomen voor de toekomst van Nederland. Sinds deze dag zijn wij binnen het gezin nog bewuster bezig met onze bijdrage aan een betere wereld. Het is dankzij deze klimaatmars ook gelukt dat jongeren daadwerkelijk aan tafel zijn gekomen bij de minister president. Hoe gaaf is dat! En, er komt een vervolg waardoor mijn toch al grote vertrouwen in de jeugd en hun betrokkenheid bij een aantal belangrijke zaken, nog meer toeneemt. Wat kunnen wij leren van deze jongeren als het gaat om de verdeeldheid binnen het onderwijs met de staking van het beroepsveld op 15 maart in het vooruitzicht?

Al meer dan 20 jaar ben ik werkzaam in het basisonderwijs en al meer dan 20 jaar zie ik dat de betrokkenheid in het onderwijs verdeeld is in verschillende kampen. Je hebt de beroepsgroep zelf, de ouders, de overheid en natuurlijk de leerlingen. Allemaal vinden ze iets van het onderwijs. Dit vanuit een hoge mate van betrokkenheid. Waarom lukt het dan niet om zoiets belangrijks als onderwijs, met al deze stakeholders naar een hoger plan te trekken?

Ik zoom in op de praktijk. Hier zie ik met name een beroepsveld dat naar binnen is gericht. We doen wat we kunnen en schermen eventuele onzekerheden af of we dekken ons in tot op het bot. Neem nu het doorgeslagen plakken van etiketten op leerlingen. Ouders roepen iets over hun kind, de school tikt het dicht. ADHD, meerbegaafdheid, autisme, we gaan er helemaal op los. Dan kunnen we legitimeren waarom het met deze leerling wel of niet goed gaat. Over de echte kern van het probleem, namelijk hoe gaan we deze leerling, samen met de ouders goed onderwijs bieden op de juiste plek, daarover spreken we ons niet duidelijk genoeg uit. Dat is je op glad ijs begeven. Voordat je het weet heb je namelijk een klacht aan je broek. Hier slaan we ongelooflijk in door. Wel hebben we het vaak over irrelevante zaken.

Over bijvoorbeeld het organiseren van het schoolreisje. De ouderraad en enkele leerkrachten zitten in de organisatie. Er ontstaat discussie over het wel of niet naar een bepaalde bestemming gaan. Reden? De ouders vinden het heel belangrijk dat er tijdens de lunch een patatje wordt geserveerd voor alle kinderen. Dat faciliteert deze bestemming niet. Geen probleem voor de leerkrachten, dan eten de leerlingen toch iets anders? Nee, zegt de ouderraad. Dan gaan we daar niet heen, de kinderen hebben er recht op. Ja, hier hebben wij op scholen lange gesprekken over die de toch al grote werkdruk geen goed doet.

Waar zijn we elkaar kwijtgeraakt en nog belangrijker, waar vinden we elkaar weer? Ik denk dat dit gaat over vertrouwen hebben in elkaar, de verantwoordelijkheid daar neerleggen en nemen waar deze hoort en kwetsbaar durven zijn. Hierdoor ontstaat ruimte. Ruimte voor elkaars perspectief. Als die ruimte er is kan er groei en verbinding ontstaan tussen de ‘kampen’. Net als bij mijn zoon, die met duizenden andere jongeren, vanuit verschillende sociale kringen en opleidingsniveaus, gezamenlijk resultaat boekten op het Malieveld. Door hun diversiteit te bundelen en te kiezen voor een gezamenlijk doel: een beter klimaat. Dat kunnen wij toch ook? Een gezamenlijke protestmars op 15 maart: Goed onderwijs voor iedereen!